Bi’ adı yok..

Acımasız günlerden sonra ilk defa kalemimi elime alıyorum..
Ve zihnim de benimle bu sefer, Bu sefer başka..
Bu sefer kalbimle dertleşmiyorum. Bu sefer kalemimle dertleşiyorum.
Artık kişilik çatışmaları içinde biri değilim..
Çünkü ortada çatışıcak bi kişiliğim bile yok..
Kendimle kendimden bile yanlızım..
Büyümek böyle bişi işte, mutsuzsun ve mutlu olmak istemiyorsun..
Önem verdiğin şeyler bir bir kayboluyor gözünde…
Artık kimseler ilgilenmiyor seninle..
Çünkü artık bir kimse değilsin..
Bir kimse değilim..
Kafiyelerden yoksun ve soluk hislerime tercüman olan kalemim bile isteksiz bu sefer..
Artık mürekkebimi bulandıran ve buram buram alkol kokan göz yaşları yok..
Özledim onları..
Ama artık gözyaşlarım bile yok..
İşte o kadar yanlızım..
Aslında onlarda burda olsun istiyorum..
Ağlamaya çalışıyorum ve beceremiyorum..
Ne ruhum nede bedenim bunu kaldıracak kadar güçlü değil..
Hiç olmadı..
O hep sana anlattığım karanlık varya..
İşte artık o karanlığın içinde kaybolmuyorum..
Çünkü artık o karanlık benim..
Karanlığın kendisiyim..
Seni bana anlatıyorum..
Aslında daha önce anlatmışım…
Tekrar ediyorum..
Kanayan yaramsın kalbimde..
Ağlayan ruhumsun bedenimde..
Zihnimin ücra bi köşesinde..
Ölümün soğukluğusun nefesimde..
Bu soğukluk eziyor beni..
Bendeki seni..
Amaçsızca bakıyorum..
Düşünemiyor, karar veremiyorum..
Sıcaklığını hissetmek için…
Nefesimi sonsuza dek tutuyorum…

BerK Beceren